Erfenis in blessuretijd

20 apr 2022
0 Reacties
Gemiddelde waardering
580 Bekijken

Geplaats op:
Aanpassingen:
2 ( Bekijk alle aanpassingen)
Reacties:
0
Bekijken:
580 keer bekeken
Categorieën:
Columns
De gedrevenheid, de passie en de emotie na het laatste fluitsignaal is hoe ik, u, uw buurman en ons Berry zich voelden.

Het is twee dagen na de bekerwinst als ik met een Braziliaanse kameraad op een terras in Amsterdam zit. Toepasselijk en ironisch, inderdaad. Hij is sinds gisteren in Nederland en net als u en ik een voetbalfanaat, zoals je mag verwachten van een jongen die is opgegroeid op de straten van Rio de Janeiro.

Het Nederlandse weer is fraai, zoals het dat alweer een tijdje is. Zelf heeft hij de Nederlandse bekerfinale niet gezien, dus ik vertel hem over wat er afgelopen zondag heeft plaatsgevonden. Ik laat hem wat beelden zien en leg hem uit waar de passie en beleving vandaan komen. Hij is bekend met rivaliteiten en wat het betekent om een sportieve concurrent een gevoelige tik uit te delen. Iedere rivaliteit heeft z’n eigen verhalen en z’n eigen historie. PSV-Ajax is daar geen uitzondering op. Je kunt iemand uit een andere voetbalcultuur niet alles uitleggen, je moet het voor een belangrijk deel voelen. Je kan natuurlijk laten zien dat het Nederlandse voetbal in essentie al een jaar of 40, 50 om de strijd tussen PSV en Ajax gaat. Je kan het hebben over individuele wedstrijden, over conflicten, over gevoeligheden en relletjes tussen de twee clubs. Het meest recente hoofdstuk is de gewonnen bekerfinale en hoe Cody Gakpo tot het gezicht van dat hoofdstuk is geworden. Ik vertel hem daarover, maar ook over hoe het bekervoetbal gezien wordt bij zowel PSV als Ajax. Het is doorgaans een voetnoot in een seizoen. Worden de clubs uitgeschakeld, dan is dat meestal een irritatie, maar nooit aanleiding tot crisis of supportersrellen. Het blijkt doorgaans een onnodig tussendoortje en zo wordt het ook vaak behandeld, waarbij we als PSV-supporters de nodige blamages hebben meegemaakt. RKC, Roda, NAC, meerdere keren zetten we onszelf voor lul. Een landstitel verbloemt uiteindelijk veel, maar bij een tweede plek wordt zo’n blamage extra treurig. Dan wegen prestaties in de beker uiteindelijk veel zwaarder mee dan ze in eerste instantie behandeld werden, een curieuze tegenstelling. Het is ook vrijwel structureel een van de kernvragen die dit forum in tweeën splijt: wat moeten we daar nou mee, zo’n bekertoernooi? De ene groep vindt het een troostprijs en ondergeschikt aan het grotere doel, namelijk de landstitel of Europese successen. De andere groep vindt het een serieuze prijs en wil dat PSV er meer aan doet. Een derde groep haalt z’n schouders op en heeft geen uitgesproken mening. Je ziet het ook gisteren en vandaag weer op dit forum.

Roger Schmidt behoort duidelijk tot de groep die het serieus neemt. Een man die met veel verwachtingen werd aangetrokken, maar ook een man die veel kritiek heeft gekregen omdat hij die verwachtingen niet waar weet te maken. Het verhaal van Schmidt als trainer van PSV kenmerkt zich met name door falen in topwedstrijden. Het is iets wat menigeen vooral bij zal blijven in de toekomst. Veel kritiek is terecht en daarover kunnen we eeuwig discussie voeren. Was niet zo vaak wisselen misschien niet beter geweest voor de automatismen? Had hij zijn elftal soms niet wat behoudender of juist agressiever moeten laten spelen? Had hij sommige uitspraken misschien beter niet kunnen doen? Het zijn legitieme kritiekpunten, maar niet alles onder zijn leiding was slecht. De optimist zal zich Roger Schmidt herinneren als een man die de Herdgang betrad en daar de brandende puinhopen van van Bommel en John de Jong aantrof. Een man die ooit Ajax-PSV bezocht, daar op geen enkele wijze perspectief gezien kan hebben en tóch koos om de baan aan te nemen en die met trots uit te dragen. Zonder klagen begon hij aan zijn taak om van afgeschreven spelers en net te jonge talenten een eenheid te creëren. Het is tot op zekere hoogte gelukt, maar een echt kampioenselftal is het op het moment van schrijven nooit geworden. Toch zie je in de bekerwinst een belangrijke erfenis van Schmidt terug. Al voor de finale toonde PSV tegen mindere goden veerkracht. Een achterstand werd meerdere keren omgebogen, zoals je dat mag verwachten tegen opponenten als Telstar en Go Ahead Eagles. Dat gebeurde soms aan de hand van invallers of tribuneklanten die door Schmidt exceptioneel speciaal behandeld worden. Zelfs binnen individuele bekerwedstrijden waren er ups en downs, maar dit seizoen werden ze steevast overwonnen. In aanloop naar de finale tegen Ajax waren veel fans echter moedeloos. Tegenover ons stond voor het eerst in dit toernooi een topploeg en dat soort wedstrijden gaat ons al jaren moeizaam af. Ook onder de leiding van Schmidt werd dat mankement niet verholpen.

Ik bestelde nog een drankje en begon mijn terraspartner uit te leggen waarom wij, PSV’ers, juist een grafhekel hebben aan Ajax. De grote bek, de sportieve concurrentie, de provocaties en het geluk waar het de Amsterdammers dit seizoen geen seconde aan ontbreekt. Tadic, Martínez, Onana en Antony. Erik ten Hag, die het gezicht is geworden van een akelige sekte waar men het morele kompas alweer jaren kwijt is. Een club waar men denkt boven de ethiek te staan. De arrogantie waarmee men spreekt over de binnenlandse competitie, over de clubs die eraan meedoen en over hoe men dingen bij PSV doet. De overtuiging dat een compleet ontspoord toptalent van PSV bij Ajax wél weer kon opbloeien. Alles aan de club roept irritatie op. Ik leg uit hoe het zich allemaal verhoudt tot de huidige situatie bij PSV en hoe het allemaal samenkwam in deze finale. Ik leg uit hoe de ochtendsfeer in Eindhoven een mix was van hoop, gezelligheid en verbetenheid. Van bewijsdrang, passie en trots. Ik leg uit hoe 17.500 PSV-fans naar Rotterdam trokken om daar in een voor ons vervloekt stadion de club tegen beter weten naar de overwinning te schreeuwen, daags na de late dreun tegen Leicester. Ik leg uit hoe de sfeer op de tribunes van dat krakkemikkige stadion passie, trots, vijandigheid en afgunst combineerde. Ik leg uit waarom Cody Gakpo het gezicht werd van de bekerwinst en ik leg uit hoe de zelfverklaarde voetbalgoden van dit land afgeschminkt werden. Het moest en zou een walk in the park worden voor de club die 5 dagen meer rust had dan PSV. Dat straalden ze uit, zowel binnen als buiten de lijnen. Dat Amsterdamse wandeltempo bleef, zelfs na de 2-1. De vreugde-explosie op de tribune sloeg na de goals van PSV serieus over op het veld en het resultaat was een PSV dat haar concurrent binnen en buiten de lijnen overrompelde. Een zinderende finale leidde tot een nieuw, intens hoofdstuk in de vaderlandse sportgeschiedenis. Een hoofdstuk dat in het teken kwam te staan van die jongen uit eigen jeugd en eigen stad die zijn club naar de overwinning schoot, maar ook een hoofdstuk dat gaat over de kapotgeschreven trainer uit Duitsland die voor één dag geliefd en gewaardeerd werd door de gehele achterban. Niet omdat het zo’n geweldige trainer is gebleken, maar omdat zijn hele presentatie op deze dag een vertegenwoordiging was van de beleving van de achterban van PSV. De gedrevenheid, de passie en de emotie na het laatste fluitsignaal is hoe ik, u, uw buurman en ons Berry zich voelden. Het ging nu helemaal niet alleen om bekerwinst, het ging om het feit dat Cody een prijs verdient omdat clubiconen toch wat gewonnen moeten hebben. Het ging ook om een bekritiseerde keeper die positief uitblonk, om twee bekritiseerde middenvelders die dé uitblinkers werden van de wedstrijd, om publiekslieveling Mauro, om een fantastisch spelende ex-wereldkampioen, om afgeschreven spelers die als invaller hun mannetje stonden en 110% gaven voor de Eindhovense mensenmassa die ze gedurende de hele tweede helft recht in de ogen konden aankijken. Het ging om Marco van Ginkel, Olivier Boscagli, Toon Gerbrands en John de Jong. Het ging óók om het feit dat de misselijkmakende attitude van onze aartsrivaal een keer afgestraft werd. Gelooft u mij maar: Roger Schmidt was niet alleen blij met de beker, hij heeft óók een teringhekel aan Ajax gekregen. Een stukje fanbeleving in het lichaam van de hoofdtrainer.

Het gaat in mijn optiek uiteindelijk niet om hoe mooi het bekertoernooi is. Het is inderdaad geen troostprijs, zoals ook hier weleens geroepen is in de afgelopen dagen. Het is ook geen hoofdprijs, zoals een ander wil betogen. Het is iets daartussenin. De erfenis van Schmidt komt - op z'n Duits - in de blessuretijd van zijn dienstverband: je moet de beker altijd serieus nemen omdat het dat verdient. Het is een van de mogelijke prijzen en daar moet je per definitie voor gaan omdat het prachtige hoofdstukken kan toevoegen aan het boek dat je als club altijd aan het schrijven bent. Ik zal niet de illusie hebben dat elke toekomstige bekerfinale zo mooi wordt als deze, daarvoor waren alle omstandigheden simpelweg optimaal. PSV-Ajax werd een film die over 30 jaar nog steeds zal worden afgespeeld omdat het tot een van de hoogtepunten in de clubgeschiedenis gaat behoren, in tegenstelling tot veel andere bekerfinales. Dit was een editie die recht doet aan de status van Gakpo en de gedrevenheid van Schmidt. Een editie die recht doet aan het motto ‘’Altijd Loyaal, Altijd Massaal’’ of ‘’Eendracht Maakt Macht’’. Deze bekerwinst is er een van het collectief. Het is een bekerwinst van de gehele spelersgroep, maar ook een bekerwinst van alle fans die ervoor hebben gezorgd dat spelers de fysieke en mentale dreun van enkele dagen en topwedstrijden daarvoor niet meer voelden. Iedereen ging steeds meer geven naarmate de tijd verstreek. Zoiets als dit maak je niet vaak mee en juist dat geeft het die fenomenale glans. Niet voor niets hebben zelfs neutrale kijkers het over een van de mooiste bekerfinales aller tijden. Dat was het namelijk ook, en dus niet alleen vanwege de prachtige wedstrijd zelf. Het is de combinatie van alle factoren die zorgde voor de explosieve, gepassioneerde cocktail van zondag. Zoveel onderliggende dimensies, zoveel verhalen, andermaal een toevoeging aan de toch al rijke, bijzondere geschiedenis van deze rivaliteit.

Het seizoen zal voor velen vast niet zijn verlopen zoals aanvankelijk gehoopt, maar er zijn elementen die desondanks tevreden mogen stemmen. We gaan de komende weken zien of de titel ook nog naar Eindhoven komt, maar ik wil afsluiten met de hoop dat u, als lezer, toch in staat bent dit hoofdstuk in onze sportgeschiedenis serieus te koesteren. Dat u in staat bent om straks, als de kritische analyses op het functioneren van alles en iedereen weer in volle sterkte terugkeren, toch ook te zeggen: die beker, die hebben we toch maar mooi gepakt en daarvoor verdient iedereen binnen PSV de complimenten. Geniet de komende dagen ook van alle beelden. Geniet van de passie op de tribunes, van de strijd op het veld, van de ontlading langs de lijn en van de emoties van aanvoerder Gakpo. Geniet van de bekerwinst. Dat is namelijk de ware behandeling die het verdient.